Leonard Bernstein speelt Gershwins Rhapsody in Blue, één van mijn favoriete stukken! Combi van jazz en klassiek, hè?

Helaas is dit stuk in twee delen, klik hier voor deel 2. Dit vanwege het simpele feit dat het stuk gewoon te lang is voor een heel youtubefilmpje. Of je moet het heul snel spelen. Dat kan natuurlijk, maar of dat verstandig is, is dat is nog maar de vraag. Maar goed, toch wilde ik u deze niet onthouden, ook al is ie in tweeën geknipt. Amerikanen die Gershwin doen, da’s namelijk altijd wel okee.

Ik ontdekte dit stuk toen ik 15 was of zo. En toen ging ik het heul hard en heul obsessief dertig keer achter elkaar draaien. Wat ik met heul veul klassieke stukken doe, eigenlijk. Je leert zo’n stuk dan wel kennen, hoor. Maar goed, ik behoor nog niet tot de gekken die op Radio 4 meedoen aan die prijsvraag en dan een stuk weten te plaatsen op basis van twee hele seconden muziek. Doe normaal zeg. Ik heb nog wel een leven, ja.

Zie hier o.l.v. Von Karajan de wals Frühlingsstimmen van Strauss. De sopraan in kwestie is Kathleen Battle.

Vermoedelijk zijn dit de Wiener Philharmoniker en vindt deze uitvoering plaats tijdens het Weense nieuwjaarsconcert van 1987. Maar dat denk ik dan, hè? Dat haat ik aan youtube. Al die mensen die er maar wat opgooien en dan niet alles erbij zetten.  Maar goed, het ziet eruit als de Goldener Saal van de Wiener Musikverein en ze spelen een walsje, dus nou ja. Eén en één is nog altijd twee in huize Rosalie.

Als u denkt hier aan walsjes te kunnen ontkomen, dan hebt u echt even pech. Ik ben namelijk met de wals aan mijn kont geboren. Dat u het even weet. Von Karajan vind ik trouwens maar een eng mannetje. En om de een of andere vage redenen wordt die vent vaak ‘Herbert von Karreraad’ genoemd bij ons thuis. Of in ieder geval in huize Rosalie dan. Volgens mij is die uitdrukking een keer via mijn tante de familie binnen komen zeilen, maar dat weet ik niet meer helemaal zeker…

Het Gloria uit de Mis in F-majeur door J.S. Bach. Koor en orkest van ‘t Collegium Vocale Gent o.l.v. Philippe Herreweghe.

Ik leerde dit stukske kennen toen mijn oude koor deze mis op ging voeren en ik het koor zelf al lang en breed verlaten had. En dat was jammer, want ik zat natuurlijk gezellig mee te wiebelen in een kerkbank. Ik weet natuurlijk niet hoe het met u zit, maar ik vind dit dus de pan uit swingen. Maar goed. ‘t Is geen Sensation White, dat snap ik ook wel…

Mocht u nou es denken van ‘Ik ga eens lekker een ceedeetje met koormuziek van Bach kopen’ dan doet u met een uitvoering van het Collegium Vocale Gent en dirgent Herreweghe altijd een goede koop. Niet dat ik er verstand van heb, hoor. Ik heb ‘t ook maar van horen zeggen, hee. Ik knik dan ook altijd maar wijs als iemand zoiets zegt en doe dat dan. Nee echt waar. Serieus.

Sviatoslav Richter speelt het eerste deel uit de Piano Sonate KV 283 van Wolfgang Amadeus Mozart.

Als ik piano speel, dan speel ik onder andere dit. Nou ja, ik doe een poging, hè? Als ik dat namelijk net zo foutloos en snel kon als Richter, dan zat ik hier geen stomme stukjes te typen. Kom nou, zeg. Maar goed, let me rephrase: ik pingel dus dit. Ik heb, zogezegd, echt nergens respect voor. En een lol dat ik dan heb, boh.

Mozart, moet u weten, is namelijk mijn grootste vriend. Maar omdat Mozart bijna niks voor harp geschreven heeft, moet ik aan de piano. Met mijn één jaar les toen ik zeven was. Ik moet namelijk aan Mozart doen, da’s een levensbehoefte. Ik kan dat niet uitleggen, maar Mozart spelen dat is echt zalig. Die helderheid en gecompliceerdheid tegelijkertijd, man. Zo’n muziekstuk lijkt op mij, eigenlijk. Daarom houd ik er zo van.

Violiste Janine Jansen en het Royal Philharmonic Orchestra spelen de Havanaise van Saint-Saëns. Boh. Cool!

Rosalie hartje youtube, echt. Je typt iets in en al klikkend kom je bij prachtige dingen uit. Kijk, ik heb wel al wat stukjes gehoord in mijn leven en zo, maar zo rondklikkend op youtube kom ik veel schoons tegen dat ik nog niet ken. Zo ook deze Havanaise!

Nou ben ik op zich wel bekend met wat minder bekend werk van de componist Camille Saint-Saëns (hij schreef ook veel voor harp en hoorn bijvoorbeeld, dus het kwam bij ons thuis nog wel eens langs), maar deze kende ik nog niet. En kijk, zo heb ik ook weer wat aan dit onzinnige project. Amaai.

Yo-Yo Ma en Itzhak Perlman spelen de tweede Slavische dans van Dvorak. Ozawa het Japanse mannetje dirigeert het orkest.

Wat nou het mooie aan dit project is, is dat ik hier dus gewoon ga posten wat in me opkomt, hè? Zo dacht ik: laten we eens een Hongaarse dans van Brahms doen en toen keek ik op youtube en toen vond ik een Slavische dans van Dvorak. Ach man, het is één pot nat daar in Oost-Europa. Wat het hekje. Deze uitvoering van de tweede Slavische dans vind ik in ieder geval erg mooi!

Voor degenen onder u die Yo-Yo en Itzhak niet kennen: Yo-Yo is die met die cello en Itzhak die met die viool. En dirgent Ozawa heeft fascinerend haar, kijkt u maar. Dat vind ik tenminste altijd. Heel on-Japans…